یازدهمین روز جهانی علیه مجازات اعدام: کارائیب بزرگ
روز جهانی [World day]
یازدهمین روز جهانی علیه مجازات اعدام در 10 اکتبر 2013 به کارائیب بزرگ اختصاص داده شده، مکانی که در آن تعداد کمی اعدام به وقوع می پیوند، اما در عین حال مرکز کشورهایی است که به شدت با لغو مجازات اعدام مخالفت می نمایند.
کارائیب بزرگ که به عنوان حوزه کارائیب نیز شناخته شده، از 25 کشور تشکیل شده است:
- ده کشور طرفدار الغای مجازات اعدام در قانون می باشند: کلمبیا، کاستاریکا، السالوادور (فقط برای جرایم عادی)، هائیتی، هندوراس، مکزیک، نیکاراگوئه، پاناما، جمهوری دومینیکن و ونزوئلا
- دو کشور در عمل طرفدار الغای مجازات اعدام در نظر گرفته شده است: گرانادا و سورینام
- سیزده کشور طرفدار اعمال مجازات اعدام می باشند: آنتیگوا و باربودا، باهاما، باربادوس، بلیز، کوبا، دومینیکا، گواتمالا، گویان، جامائیکا، سنت کیتس و نویس، سنت لوسیا، سنت وینسنت و گرنادین، و ترینیداد و توباگو.
تناقض در کشورهای طرفدار اعمال مجازات اعدام در کارائیب: تعداد کم مجازات اعدام اما مرکز کشورهایی که به شدت مخالف لغو مجازات اعدام می باشند
بسیاری از کشورها در منطقه کارائیب همچنان به حفظ مجازات اعدام به عنوان بخشی از سیستم عدالت کیفری خود ادامه می دهند. با این حال، استفاده از مجازات اعدام، به طور چشمگیری در این کشورها کاهش یافته است، که به طور آشکار نمایانگر اختلاف بین سیاست و عمل در این کشورها می باشد.
آخرین اعدام در کارائیب در سال 2008 در سنت کیتس و نویس صورت گرفت و تنها سه کشور در سال 2012 اقدام به صدور حکم مجازات اعدام نمودند (باربادوس، گویان و ترینیداد و توباگو).
با این حال، در سطح بین المللی، رای کارائیب در برابر قطعنامه های مجمع عمومی سازمان ملل متحد جهت توقف در استفاده از مجازات اعدام بیش از یک چهارم از کل رای مخالف به توقف جهانی مجازات اعدام می باشد. بسیاری از کشورهای کارائیب که طرفدار اعمال مجازات اعدام هستند همواره در مخالفت به این قطعنامه رای داده و یادداشت تفاهم امضا کرده اند، که آنها از توقف مجازات اعدام حمایت نمی کنند.
پاسخ های متفاوت به نرخ بالای قتل
آمریکای لاتین و کارائیب هشت و نیم درصد از جمعیت جهان را تشکیل می دهند، با این حال، بر اساس گزارش سال 2012 توسط برنامه توسعه سازمان ملل متحد، 27 درصد از کل قتل های انجام گرفته در جهان در این منطقه صورت گرفت.
هیچ مطالعه علمی تا به امروز ثابت نکرده است که میان نرخ جرم و جنایت خشونت آمیز و استفاده از مجازات مرگ ارتباط معنا داری وجود دارد. کاستاریکا، که بیش از یک قرن طرفدار الغای مجازات اعدام می باشد، مشابه آنتیگوا و باربودا، که یک کشور طرفدار اعمال مجازات اعدام می باشد، دارای نرخ قتل پایینی می باشد، در حالی که هندوراس، دولت طرفدار الغای مجازات اعدام از سال 1956، دارای نرخ قتل بالاتری از جامائیکای طرفدار اعمال مجازات اعدام می باشد.
به نظر می رسد مجازات مرگ اغلب به عنوان پاسخی ناامیدانه به افزایش جرم و جنایت خشونت آمیز بوده، اما به علل اساسی رفتار مجرمانه توجه و رسیدگی نمی کند. در واقع، برخی از دولتها به طور فزاینده ای متوجه شده اند که به جای مجازات باید روی پیشگیری تمرکز نمایند. این شامل افزایش سرمایه گذاری در آموزش و پرورش، توسعه جوانان، ایجاد اشتغال، حل جرم و جنایت، و کاهش فقر و نابرابری اجتماعی و اقتصادی می باشد.
برای روز جهانی، ائتلاف جهانی علیه مجازات اعدام درخواست می نماید:
- باربادوس و ترینیداد و توباگو مجازات مرگ اجباری برای تمام جرایم را لغو نمایند؛
- گویان مجازات اعدام برای تمام جرایم را لغو نماید؛
- گواتمالا به طور کامل مجازات اعدام در قانون را لغو نماید.
